Maurits (de jonge) doet het toch maar!

Het verhaal van Maurits:

Na een lange tijd twijfelen had ik dan eindelijk de knoop doorgehakt: ik had een Finn gekocht. Maar ja… wat is één van de eerste dingen die je doet als je een nieuwe boot hebt? Juist, gaan zeilen op het Gardameer in Italië toch? Niet echt wat de doorsnee Finn-zeiler meteen zou doen denk ik, maar ik ging gewoon op pad.

Zelf heb ik geen trailer waar de Finn perfect op past, maar gelukkig kon ik de dubbele trailer van de klasse gebruiken. Dat kwam ook nog eens super goed uit, want amper twee weken later was er een Europe-wedstrijd bij dezelfde club (Circolo Vela Torbole). Dus met één keer op en neer rijden kon ik twee wedstrijden meepakken en maar liefst 11 zeildagen scoren. (Uiteindelijk waren dit er 20 geworden :D en laten we eerlijk zijn… hoeveel verschil zit er eigenlijk tussen een Europe en een Finn behalve dat de ene gewoon een stuk groter en uitdagender is?)

Maar waarom juist nu die boot kopen? Met de aankondiging van de Finn World Tour Grand Slam zag ik een mooie kans om relatief makkelijk internationale wedstrijden mee te pakken. Snel veel zeilers leren kennen, en tegelijk techniek en tactiek aanscherpen. Daarnaast werd er voor de P. Mandelli Cup in Torbole ook nog een U29 training camp door de IFA georganiseerd, onder begeleiding van Arkadiy Kistanov (ITA 51), oprichter van Ktool.hu. De eerste dag van de training kende ik echt nog niemand, maar dat bleek totaal geen probleem. Wat me opvalt in de Finn-klasse: het is echt een van de meest toegankelijke en vriendelijke groepen die je kunt hebben. Binnen no-time stond ik te praten met zowel jonge gasten als “iets minder jonge jeugd” zeilers. En daarna: hop het water op.

En eerlijk… wat een gevoel die boot. Echt Finntastisch. Alleen als je uit een Europe komt is het wel even schakelen, zeker toen de Ora vanuit het zuiden binnen kwam zetten met zo’n 15 à 20 knopen. De eerste minuten was het vooral overleven in plaats van zeilen, maar na een tijdje begon het steeds beter te klikken. Vooral overstagen, boeirondingen en het voor-de-windse rak waren echt leerzaam. We hadden geluk, want ook de volgende twee dagen hadden we dezelfde stabiele Ora en zon. Na elke trainingsdag bekeken we de beelden en de GPS-data van de Vakaros, wat echt super veel inzicht gaf in wat je wel en niet goed doet tijdens manoeuvres. Dat werd allemaal gecombineerd met Ktool.hu, een handig programma waarmee je zelfs op basis van een foto je zeilwerk kan analyseren. Echt iets om eens naar te kijken of de demo te installeren.

De wedstrijd zelf was ook top, met heel wisselende omstandigheden. Dag één: stevige maar redelijk stabiele zuidelijke wind. Dag twee: geen wind en regen, dus niet gevaren. Dag drie: vroeg op, drie manches in super lastige noordelijke wind met shifts van 50 graden en snelheden tussen de 8 en 22 knopen. Na in totaal vijf manches zat het erop, maar wel weer een berg ervaring rijker. Dit jaar hadden we blijkbaar wat pech met het weer, maar normaal is het daar echt een stuk warmer en constanter. Ik zou echt elke Belg aanraden om deze wedstrijd in de agenda te zetten voor volgend jaar.

Twee weken later ben ik nog eens teruggegaan voor een Europe-wedstrijd bij dezelfde club. Daar merkte ik dat die Finn-training me eigenlijk ook echt geholpen had in de kleinere Europe. En na die wedstrijd kon ik het toch niet laten om de Finn nog eens op te tuigen, wat meteen weer de kans gaf om wat te sparren met een paar Duitsers en nog meer bootgevoel op te doen.

Mijn conclusie: de Finn is echt een fantastische boot waar ik nog heel veel uit kan halen en leren, maar ook eentje die fysiek gewoon serieus uitdagend is.

Sportieve groeten en tot op het water,Maurits